شب هست گيسوی تو اما نيست ..اما نيست مهربانی ...نيست باران ...نيست عشق و نيست سيبهای يرخ سعادت ...

کجايی ای خلاصه ی همه خوبی ها و زيبايی ...در روهياهام نمی خرامی ديگر ای آهوی رميده ا نازستان عشق ...

تو نيستی باران نمی بارد بر اندوه شيشه هالی پنجره ام و اين پرده حايل ميان من و جاده ای که ادامه ی گامهای تواند مرا نمی خواهد که به تو برسم ...

مشعلی بر افروخته ام از جانم تا در اين شب بی روزن سايه ی اندام فرشته ای ببينم که قد قامت عشق است ای باشکوه تر از سرو و زيبا تر از ترانه و لبخند .

دلم برای تو تنگ شده است برای همه ی آن لبخندها و شورآفرينی ها و. در من خون تو در جريان است و گرمای دستهای تو دونده ای که رگ و پی مرا طی می کند به سرعت باد ...

کجايی که در نماز به ايستم ...کجايی تا ترانه نازل کنم ... کجايی تا شهادت دهم که کسی نيست جز يک ترانه ی زيبا

دستان تو کجايند که مرا اميدوار سازد به ريستن و عشق ورزيدن که بی تو مرا نه شور در حيات است و نه عشق در ثبات ...

بيا بيا و دستانت از من دريغ مدار ...ای غزل بانوی کودکی هايم ...حسرت فروخورده نيمه شبان تنهايی ام ..

هر چند پير و خسته دل و ناتوان شدم

هر گه که ياد روی تو کردم جوان شدم

شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا

بر منتهای همت خود کامران شدم ...

من پير ماه و سال نی ام يار بی وفاست

از من چو عمر می گذرد پير از آن شدم ...

باز يه بهانه ي اساسي پيدا کردم که ارزش اشک ريختن رو داشته باشه .آره ... واقعا به

اشکش  مي ارزيد.

 وقتي تمام بهانه هامو کنار هم گذاشتم ، ديدم ابراي دلم ، دوباره دستاشونو  به هم گره کردن يه

 جوري رفتن تو هم که ديگه نميشد تيکه هاشو از هم تشخيص داد .

 فقط يه ناخنک کوچولو براي درست کردن يه سيلاب کافي بود .هميشه وقتي بارون با قطره هاي

  درشتش مي باره، آدم فکر ميکنه اين بارون اگه  همينطوري بياد ، همه جارو آب ميبره ، اما

 باروناي اينطوري معمولا زودي بند ميان . با خودم گفتم واي ايندفه ديگه کارم تمومه. اگه

 همينطوري بباره که تمامه دلمو آب ميبره . ولي مثله همون بارونه زودي تموم شد .

 اما ابراش تمومي نداره .بازم منتظره يه بهانه و يه تلنگر کوچيکن . دفعه ي  اولش که نيست

 ،کاره هميشگي شه . هميشه نم نمه باروني ازش مي باره

ذهنم پريشان است

قلبم بي قرار است

افکارم شوريده اند و

درمانده ام.

راهي نمي بينم

آينده پنهان است.

اما مهم نيست،

همين کافي است

قلمی بر خاک

این سرنوشت من است

خوابي آرام

        بی لب

            بی قلم

               بی جان !

 اما نه خوابي ابدي

            خوابي است زمستاني

                        در اندک زماني کوتاه

                              نه طولاني!

 خواهم نوشت ولي نه به اين زودي

 به همين سادگی!

چه با شکوه آمدی به لحظه های سرد من                                                            
       چه پرغرور میروی به جنگ دردهای من                                                       چه عاشقانه میشود غزل در انتظار تو                                       
       چه بی بهانه میدود کلام من برای تو                                        
            چه رازها که گفته ای به قلب بی قرار من                         
           چه قصه ها شنیده ای بهار بی خزان من               
                   چه روزها که رفته ایم به جنگ درد و فاصله      
                    چه روزها سپرده ایم به دست سرد خاطره 
                          چه لحظه ها نگاه تو بر نگاه من دوید  
                                                 چه عاشقانه دست من به دست گرم تو رسید      
                                                   چه آه ها کشیده ام برای بی تو بودنم     
                                                             چه اشکها ریخته ام برای از تو

تمام چيزي که از خودم ميدانم همين است: و اين منم....همين....اما اين من چه مفهومی دارد؟هنوز نفهميدم...اين دل خسته کي خيال آرامش دارد....اين پلک هاي هميشه بيدار...کي خيال خواب دارند؟...چاره اي نيست....ميان دو گزينه....بايد زيستن را برگزيد....چاره اي نيست....که اگر بود مطمئناً ديگري را برميگزيدم....چه کنم که ايمانم گويي مانند ريسماني مرا به اين دنياي لعنتي متصل نگه داشته...گويي معلق مانده ام....بين دو گزينه....اين ريسمان تا کجا ادامه دارد نميدانم....فقط خدا ميداند....رشته اي بر گردنم افکنده دوست....ميکشد هر جا که خاطرخواه اوست....خدايم....تنها پناه ثانيه ثانيه هاي عمرم....تمام زندگيم به دست تو سپرده شده....فقط تو را ميپرستم....و تنها تنها تنها تنها  از تو ياري ميجويم....اي هميشه تکيه گاهم....اي هميشه پناهم....باز هم ميگويم....الا بذکر الله تطمئن القلوب....پروردگارم....هميشه به تو محتاجم....از هر چيز و هر کسي بيشتر....صبح و شام ميخوانمت....از ته دل....از اعماق وجودم....ميشنوي و پاسخ ميدهي...آنقدر زيبا که گاهي از سرشوق گريه ام ميگيرد...مهربانم....از مادر به من مهربان تري....کوتاهيم را در عبادت ببخش....مرا هر روز به خودت نزديک تر گردان....هر آنچه از منظر ديدگاه تو براي من بهترين است همان کن....خداي خوب من....هميشه به لطفت محتاجم....نا اميدم نکن....مثل هميشه....آرامم کن...به همان دم مسيحايي ات....اين دل مرده را زنده گردان....بار ديگر....باز هم ميگويم....بهترينم....مرا آن ده که آن به....

^{من به خیال شاد کردن تو تار می نوازم}

^{ولی تو به بیجانی سرانگشتانم سرتکان می دهی}

^{من از شرم در میان تار کهنه خویش میخزم}

^{وبه امید خشنودی تو آهنگ دوباره میسازم}

به خیالم که تو دنیا واسه تو عزیزترینم

آسمون زیر پامه اگه با تو رو زمینم

به خیالم که تو با من یه همیشه آشنایی

به خیالم که تو با من دیگه از همه جدایی

من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی

این دیگه یه التماس من میخوام بیای بمونی

من وتو چه بی کسیم وقتی تکیمون به باده

بد و خوبه زندگی منو دست گریه داده

ای عزیز هم قبیله با تو از یه سرزمینم تا به فردای دوباره با تو هم قسم ترینم

من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی

این دیگه یه التماس من میخوام بیای بمونی

بدو خوبمون یکی دست تو تو دست من بود

خواهش هر نفسم با تو هم صدا شدن بود

با تو هم قصه ی دردم هم صدا تر از همیشه

دو تا هم خون قدیمی از یه خاکیم و یه ریشه

من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی

این دیگه یه التماس من میخوام بیای بمونی

اون پرنده تو بودی پیرهنه ابرو درید

رفتو گمشود تو غرور رفتو از همه برید

اون که روی عاشقی طرح دلتنگی کشید

جفت پر شکستشو توی تنهایی ندید

من اون پرندم گنگ و خسته

هر پر پاکم رویه یه سنگه

هر یه پری که رخت تو بود

حالا واسه خاک رختی قشنگه

تویه واپسین نفس تو یادمی هم پرواز

باز تو میتونی فقط بشی برام نفس ساز

بیا هم هوایه من برایه من صمیمی

منو از اینجا ببر تو ای جفت قدیمی

من هنوز تشنه ی نورم تشنه ی دشت خورشید

^{من به خیال شاد کردن تو تار می نوازم}

^{ولی تو به بیجانی سرانگشتانم سرتکان می دهی}

^{من از شرم در میان تار کهنه خویش میخزم}

^{وبه امید خشنودی تو آهنگ دوباره میسازم}

از عشق تو آواره ی هر کوی و خیابون

مجنون شدمو زدم به هر دشتو بیابون

تنها با تو و سازمو این دو چشم گریون

خدایا

میبینم که همه ناز میکنن با عاشقاشون

مثه گربه می چرخنو می پیچن به پاهاشون

یا که اشک میریزن زار میزنن تو بغلاشون

یا که نازمیکنن دست میکشن رویه موهاشون

ای خدا ای خدا چرا موندم از تو جدا

تو کجایی و من کجام

تو خدا من کجا ای خدایا

من چی هستم هر چی هستم

بدون عاشقه عشق تو هستم

از تو هستم بت پرستم

یا که مستم

از تو مستم

دل به عشقه رویه تو بستم

تو رفیقی تو عزیزی

بپرس چرا اشک میریزی

بپرس که از کی میگریزی

بپرس به دنباله چه چیزی جز خدا

در جاده های تاریک قدم بر می دارم

گاه...صدای خیس پرندگان را می شنوم

چمدان ندارم

تنها یک خاطره با من است

برمی گردم

برای آخرین بار مرور می کنم

باران...سایه...نسیم!

همه زندگی من...

ادامه می دهم

تا گذر زمان در من آرام گیرد

آرام گیرم

همچو گیسوی بلند تو شبی می باید

                                                   تا بگویم که دلم از تو چه ها می خواهد ...

من دلم گرفته است

هر چه مي روم نمي رسم

رد پاي دوست

                   كوچه باغ عشق

                                         سايبان زندگي كجاست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خدایا

       آسان بودن دشوار است

       آسانم کن

خداوندا

       كلام تو بودن دشوار است

       بارانم كن

افسوس برآن عمر گرامی که هدر شد

آن معبد رویایی من زیر و زبر شد

دردا که تو مرد سفر عشق نبودی

افسوس دل غافل من بی خبر شد

روزی که دل عاشق من تازه نفس بود

در چشم من از هر دو جهان عشق تو بس بود

حسرت به کف آورد و به خورشید نظر داشت

بیچاره عقابی که گرفتار قفس بود

سلام ای چلچراغ قطره های اشک نومیدی

سلام ای غم که جای تنگ این دل را پسندیدی

بیا تا پربگیرد از دل من جغد این کابوس

بیا و درکتاب خاطرات من بخوان افسوس

سيب سرخي از باغ معرفت

شيوانا از  جاده اي عبور مي كرد

در كنار جاده  صد ها نفر را ديد كه اطراف كوهي سنگي اجتماع كرده اند و به شدت غمگين و افسرده

هستند

از بالاي كوه چشمه اي پر اب به سمت پايين جاري بود

شيوانا نزد انها رفت و علت ناراحتي را پرسيد

پيرمردي از جمع گفت : ما جايي براي زندگي نداريم . ارتش امپراتور خانه هاي مارا از ما گرفته و در مقابل

اين كوه سنگي را به ما داده و به ما گفته خانه هايمان را اينجا و رو به افتاب بسازيم

شيوانا گفت : پس چرا دست به كار نمي شويد ؟!

كوه را پلكاني بسازيد  و داخل ان را غار حفر كنيد .ديوار هاي غار سه ديوار و سقف را براي شما

مي سازد و سطح پله حيات خلوت شما مي شود اين كه به سرعت شدني است

پير مرد با تعجب گفت چرا به فكر خودمان نرسيد؟!

شيوا نا گفت : زندگي به من اموخته است  كه هر وقت عده اي نيازمند دور چيزي حلقه مي زنند

همان چيز قادر است نياز ان ها را رفع كند !

فقط بايد خوب نگاه كنيم

باران همه شب سرشک غم ریزان است

شب مضطرب از وای شباویزان است

چیزی به سحر نمانده برخیــز که صبح

در مطلع لبخنــــــــد سحر خیزان است

ديوانگي است - دانم  - ديوانگي كه بخت

از سوي تو نويد اميدي نمي دهد.

در اين اتاق غمگين

اما

من هر نفس به مهر تو اميدوارتر !

يك روز

- بيگمان-

خواهد رسد دمي كه برآيم برآسمان

-         ((كاي آفريدگار!

در اين اتاق كوچك

            در اين دل شكسته نا استوار آه

                        عشقي است از بناي جهان استوارتر !))

بيا بنگر ، چه غمگين و غريبانه

در اين ايوان سرپوشيده، وين تالاب مالامال

دلي خوش كرده ام با اين پرستوها و ماهيها

واين نيلوفر آبي و اين تالاب مهتابي .

... شب افتاده است و من تنها و تاريكم

و در ايوان و در تالاب من ديريست

درخوابند

پرستوها و ماهيها و آن نيلوفر آبي

بيا اي مهربان با من !

بيا اي ياد مهتابي !

به ديدارم بيا هر شب

در اين تنهائي تنها و تاريك خدا مانند ،

دلم تنگ است .

بيا اي روشن اي روشنتر از لبخند .

شبم را روز كن در زيرسرپوش سياهيها

 

دلم تنگ است .

در اين اتاق كوچك

هر گاه من نگاه تو را شعر مي كنم

نوري به تار و پود هوا رنگ مي زند

از تاج آفتاب خدا زرنگارتر

 

در اين اتاق دلگير

وقتي كه من لبالب اين صبح تلخ را

با ياد وعده هاي تو سر مي كشم – صبور -

دانم كه در جهان نفشانده ست دست عشق

در كام كس شرابي از اين خوشگوار تر !

 

اي خفته بر پرند سبكبال بي خيال !

در اين اتاق در هم

دستي تمام خواهش  قلبي تمام عشق

چشمي تمام شوق تماشا

شبهاي انتظار تو را صبح مي كنند

تا پركشند سوي تو و بوسه هاي تو

هر روز از نسيم سحر بي قرار تر !

 

به صداي سكوتم
با لباني بسته
و كوله باري از حرف

تنها بشنو
سخن از مرگ سكوت لحظه هاست

از چه فرار مي كني مهربان ِ من؟
از صدار نالان اين دل ِ دلتنگ؟
يا از سكوت لحظه هاي اين شب تار؟

نهراس ...
من اينجا كنار تو هستم و مي مانم
اي خيال ِ شيرين ِ من

و بنگر...
كه ماه شباي تار تو
چه آرام از پس پرده ي نازك ابر
دارد خود نمايي ميكند!

تو هم بمان اينجا و نگذار براي لحظه اي
فراموش كنم كه تو همان حباب روياي مني
ترسم از اينكه انعكاس نور ِ ماه
حباب لغزان مرا پاره كند
و ديگر نتوانم تو را
از پس حباب لحظه هاي عشق
اينگونه تماشا كنم!

بيا باهم بخنديم
در اين فرصت كمياب!
تا اگر براي لمس كردنش دير جنبيديم
خط كمرنگ لبخند مانده باشد بر لبانمان به يادگار...!

چه فرصت غنيمتي!
هرگز اينگونه رويايي نديده بودمت زيباي من!

آه...انگار داشت فراموشم مي شد كه
تو تنها يك رويايي
درون لحظه هاي حبابي ِ من!

كاش بچه ي بازيگوشي اينجا بود
و با شيطنتش لحظه هايم را حباب باران ميكرد!

و اما افسوس كه نيست اينجا كسي
در اتاق تنهايي من
جز من و خيــــال تو

 ابر كوچكي حتي مي تواند آفتاب را هم با آن عظمتي كه دارد پشت خويش پنهان كند...

زندگي شايد ابري و باروني باشه اما نور خورشيد از هر سو به فضا پراكنده ميشه
كاش جاي گله و افسوس قدر لحظه ها را مي دانستيم...

ما كه از هر چه داشتيم گذشتيم
چنان قلب ِ اسيري كه اول ره گذاشتيم...

تا چشم گشودم خود را پرنده اي ديدم كوچك و پر ز شوق پرواز
غافل از اين قفس ِ انسانها بودم!همه دور تا دور مرا احاطه كرده اند چنان كه اسيري از چنگشان نگريزد...

چه مي دانستم كه اينجا عشق را هم با جبر و احتمال حل مي كنند!

اي دريغا
افسوس
كه نتوانستم هرگز
طعم پرواز را بچشم

بالهايم اينجا ز سرماي وجود اين آدمكهاي غريب منجمد است
آنكه گرما بخش من است...
از پشت قفس!
مي خواهد پرهاي مرا نوازش كند...


باران نيست اين خدا...
چشم من مي گريد...
بغض من مي بارد...

چه مرزي...!
قفس...
اين كابوس تلخ آخر مرا رها نكرد...!



واژه ها هم ديگر حتي تا به ذهن من خطور مي كنند سردشان مي شود..

" دلبند من زیباست اما جفای وی از جمالش کمتر نیست.

در دیدگان وی نور آفتاب می درخشد ولی پیشانی او زیر سایه گیسوان سیاهش تیرگی گرفته پر اژنگ و گره خورده است.

در شکر خنده اش امید حیات جاودان و در نازش حرمان ابدی نهفته است."

" قهرش از حنظل تلخ تر و لطفش از شهد شیرین تر است.

دوشیزه ای محجوب است که هر دم از کوچکترین اشارتی سرخ می شود.

زیبایی و عفاف که از دشمنان قدیمند در چهره وی به یکدیگر دست دوستی داده و در کنار هم آرامش یافته اند و اگر رحم را نیز یا ان دو سازگاری بود او نیز در آن دل مقامی داشت٬

هرگز کسی شکوه های دل دردمند مرا نمی شنید.

زیرا زیبایی و نامهربانی آن مایه ناز٬ طبع خفته مرا بیدار ساخته و راز درون مرا پیش جهانی عیان ساخته است."

یک روز از تو از درختان خیابان شلوغ از شعر و همه کلبه های بی فروغ دور خواهم شد.یک روز می گذرم از هر چه هیاهو از هر چه آرزو . یک روز پرواز سهم چشمان بسته ام خواهد شد. روزی که از همه پنجره ها آیینه ها و همه آرزوها دست بکشم. بالهایم پرواز را تجربه خواهد کرد و همیشه پیش از آنی که فکر کنی اتفاق می افتد.

عشق لطافت روح و وسعت اندیشه راکه یکی ازاسرار حیرت انگیز دنیای خلقت است به ما می آموزد .

عشق همچون امواج عطر یاسی می ماند که در شبهای گرم و روشن تابستان به سمو چشمه مهتاب شناورند.

عشق الهی به عنوان نیرویی خلاق و لا یزال می ماند که باعث حرکت جهان هستی به سوی تکامل و وحدانیت و بازگشت انسان به اصل خود می شود.

می روم کنار ساحل دریا

   می شوم مثل او پاک و مبرا

   می شنوم صدای غرش امواج را

   می دوم تا بشوم مثل او خسته و تنها

   چه زیباست همیشه در کنار او بودن

   چه زیباست گوش به نوای او سپردن

   چه زیباست دل به ندای عشق او دادن

   چه زیباست بوی نسیم او دادن

   چه زیباست همرنگ او بودن

   و چه زیباست همیشه او را دیدن

 " و من دوستش دارم همیشه "

آری ...

آری آغاز  دوست داشتن است.

گرچه ...

گرچه پایانی راه ناپیداست.

من به پایانی دیگر نیندیشم.

که همین دوست داشتن ودوست زیباست.

          که همین دوست داشتن  ودوستی زیباست.

اشک رازی است ...
لبخند رازی است...
عشق رازی است،
اشک آن شب لبخند عشقم بود.
قصه نیستم که بگویی..
نغمه نیستم که بخوانی...
صدا نیستم که بشنوی...
یا چیزی چنانکه ببینی یا چیزی چنانکه بدانی...من درد مشترکم مرا فریاد کن .

قلبي كه دوست بدارد و قلبي كه دوستش بدارد.
قلبي كه هديه كند و قلبي كه بپذيرد.
قلبي كه بگويد و قلبي كه جواب دهد.
قلبي كه براي من،براي انساني كه من ميخواهم
تا انسان را در كنار خود احساس كنم..

  اي كاش از همان ابتدا آدم ها مي آموختند كه
    عشق برترين هنر زندگي ست،
    به جادو مي ماند و معجزه مي كند!
    اي كاش مي آموختند كه عشق را بايد كشف كرد،
    بايد براي كشف آن زحمت كشيد،
    بايد به ژرفاي آن رفت و شيوه هاي آن را آموخت!
    عشق، هنر است.
    عشق ورزيدن، مهارت نيست،
    بلكه امكاني بالقوه در همگان است؛
    به همين سبب اميد آن هست كه
    روزي همگان به بلنداي بلند عشق صعود كنند.
    در واقع تنها در چنان روزي ست كه
    انسانيت حقيقي زاده مي شود.
    ما هنوز پيش از آن واقعه ي عظيم زندگي مي كنيم.
    آن واقعه ي بزرگ و باشكوه هنوز روي نداده است.

اگه یار من تو باشی         کسی رو دیگه نمی خوام

کاش همه کسم تو باشی    من فقط همینو می خوام

    دوست دارم که توی عشقت        بسوزم تا که فنا شم    

 دوست دارم که با تو باشم        اسیر دو تا چشات شم

 دوست دارم که  زندگیمو           بریزم به زیر پاهات   

دوست دارم که با نگاهت          عقلمو  بدی تو بر باد

از همون روزی که قلبم            اسیر و دربه درت شد

         فهمیدم دل خرابم             عاشق صداقتت شد         

         تو با این همه بزرگی           دل ما رو نشکستی        

  تو با این همه خاطرخواه          اومدی با ما نشستی 

   همه ی زندگی من             فدای یه تار موهات 

همه ی عشقم تو هستی            توی این دنیا زیبا 

من باید چی کار کنم     تا تو بیخیال من شی

     چه جوری باید بگم      تا دل از من بکنی

       واسه من عشوه نیا     من دیگه دستتو خوندم  

      هی برام تو ناز نکن      روی اسمت خط کشیدم

      دور نزن ما رو رفیق        ما که ختم روزگاریم

     اینو هم بدون عزیز      ما شما رو دوست نداریم

       هی می گی می خوای بری      قیدمو دیگه بزنی

    خودت هم خوب می دونی    عرضه ی این کارهم نداری

     بیا و مرحمتی کن        ما رو اینقدر نسوزون

    دروغ هم کمتر بگو      اینجوری هی نگام نکن

    باید که روتو کم کنم     فکر نکنی که ساده ام

     یه وقت بگی پیش خودت     خوب سرکارش می زارم

      عشقتو دیگه نمی خوام     عشقی که از رو هوسه

  نفرین به این عاشقی ها     که توش همش خیانته 

خدا کنه که حسرت خوشی به قلبت بمونه          یه بی وفا مثل خودت ریشه هاتو بخوشکونه

          یکی باشه که هر نفس آتیش به جونت بزنه              بهت خیانت بکنه زخم زبونت بزنه

         کاشکی اونم بدونه که خوبی بهت نیومده               اینهمه خوبی آخرش چی به سر من اومده

        پشت سرت هر جا که بری نفرین من به راهته        به اون چشم در به درت به اون دل سیاهته

        همینقدر هم که خواستمت از سرت م زیادیه           فکر نکن تو قلب من یه لحظه از تو یادیه

        خیال نکن به یادتم بدون که مردی تو دلم          خودت میدونی جای عشق نفرت رو کاشتی و دلم

        واسه همیشه از دلم دیگه میزارمت کنار                 تموم بی وفاییات از تو بمونه یادگار

       حالا که میری پشت سرت رو هم ببین                  ببین که تنها نمی شم تنها تو باختی نازنین

     الهی که هرکی رسید پا روی قلبت بزاره           هر چی که با من میکنی یه روز به روزت بیاره

    آهای رفیق نیمه راه آهای که تو تنها می ری     فقط یه نفرین میکنم  تو اوج غربت بمیری

یادمان باشد از امروز جفایی نکنیم
 گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم 
 خود بنازیم به هر درد که از دوست رسد
 بهر بهبود ولی فکر دوایی نکنیم
 جای پرداخت به خود بر دگران اندیشیم
 شکوه از غیر خطاست خطایی نکنیم
 یاور خویش بدانیم خدایاران را
 جز به یاران خدا دوست وفایی نکنیم
 یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
 طلب عشق زهر بی سرو پایی نکنیم
 گر که دلتنگ از این فصل غریبانه شدیم
 تا بهاران نرسیده است هوایی نکنیم
 گله هرگز نبود شیوه ی دلسوختگان
 با غم خویش بسازیم و شفایی نکنیم
 یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم
 وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم
 پر پروانه شکستن هنر انسان نیست
 گر شکستیم زغفلت من و مایی نکنیم
 و به هنگام نیایش سر سجاده ی عشق
 جز برای دل محبوب دعایی نکنیم
 مهربانی صفت بارزعشاق خداست
 یادمان باشد از این کار ابایی نکنیم 

زندگی مثل یک دریاست که پر از حادثه و اتفاقه، امواج، صخره ها، کوه ها ، گرداب، طوفان و آرامش بعد از طوفان....و آدمها مثل یک قایق می مونن که تو این دریا شناور هستند، با دست باد این طرف و اون طرف میرن و با دست موجها جلو رونده میشن. اگر دریا رو خوب بشناسی و اگر قایقران خوبی باشی سالم و سلامت به ساحل میرسی و اگر نه تو این دریای بزرگ گریبان گیر مشکلات زیادی میشی و شایدهم غرق بشی.

نمیدونم من الان کجای این دریا هستم ولی خوب میدونم راه زیادی در پیش دارم تا به ساحل برسم و حالا تازه اول راه هستم. تو دریا همه چیز غیر منتظره است و هر اتفاقی که رخ میده میتونه زمینه ای باشه برای امتحان و محک تا ما بفهمیم چقد ر می تونیم مقاوم، استوار و منطقی باشیم.

راز تمام جهان هستي در من است و در توست آن را بياب و از بودنت لذت ببر. روز تولدت را گرامي بدار كه چون تويي را در خود شكفته. تو را و قطره را و شبنم را و جويبار و دريا و اقيانوس را.

 

این روزها ساز هم می زنم

این روزها گاهی با سازم حرف می زنم

این روزها پیش نیلبک همدم شده ام

این روزها نی می زنم و با سیم تار می لرزم

با تار می لرزم و با اشک می خندم

این روزها سازم خوشتر می نوازد

فکر می کنم که از دل می نوازد

این روزها تنهایی را دوست دارم

چون همدم تنهایی ام با من می خواند

چون مثل خودم می خواند

این روزها بیشتر ساز می زنم

 

 

عشق يعنی راهی دريا شدن

عشق يعنی ماه دريا شدن

عشق يعنی شوق ديدن داشتن

عشق يعنی مهر غير از خود برداشتن

 می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود

  می سوختم از حسرت عشق تو بسم بود

  عشق تو بسم بود که این شعله بیدار

  روشنگر شبهای بلند قفسم بود

  آن بخت گریزنده دمی آمد و بگذشت

  غم بود که پیوسته نفس در نفسم بود

  دست من و آغوش تو هیهات که یک عمر

  تنها نفسی با تو نشستن هوسم بود

  بالله که به جز یاد تو گر هیچکسم هست

  حاشا که جز عشق تو گر هیچ کسم بود

  سیمای مسیحائی  اندوه تو ای عشق

  در غربت این مهلکه فریاد رسم بود

  لب بسته و پر سوخته از کوی تو رفتم

  رفتم به خدا گر هوسم بود بسم بود

من تو را به روشنی وجودت دوست دارم

من تو را به پاکی جانت دوست دارم

ز پدر مهربان تری ما را

من تو را به مهربانیت دوست دارم

خطا کاران را همه می بخشی

من تو را به بخشایندگیت دوست دارم

ابر رحمت ز آسمان می بارد

من تو را به رحمانیت دوست دارم

زیبایی های جهان همه از آن توست

من تو را به زیباییت دوست دارم

ما همه میهمان سفره ی توییم

من تو را به میزبانیت دوست دارم

 

بیا و مهربون باش برای آخرین بار

حالا که تنهائیام خوردن به خط تکرار

بیا حالا که دستات دوری طلب میکنه

فاصله هار و بشکن بخاطر من اینبار

برای آخرین بار بیا با هم بخونیم

ترانه ی سکوتو شاید دیگه نتونیم

من تو خیال خامم ازت یه برکه ساختم

اما همش سرابه ثانیه هارو باختم

برای آخرین بار بهم بگو کی هستی

حباب آرزوی یا یه خیال پستی

وقت جدا ئی رسید آینه ها شکستن

اون همه عهد و پیمان به راحتی گسستن

نمیدونم بیدارم یا توی خوابو رویام

حسرت با تو بودن داغ دل بی نوا م

برای آخرین با اسم تو رو نوشتم

تو خاطرات تلخ و رو قطره های اشکم

شاید بازم یه روزی دست تو رو بگیرم

قسمت ما همین بود جدائی سر نوشتم

آری ، یکی را دوست میدارم ، آن را احساس کردم در قلبم …

او همان ستاره درخشان آسمان شبهای دلتنگی و تیره و تار من است…

او همان خورشید درخشان آسمان روزهای زندگی من است…

یکی را دوست میدارم …آری ، او همان مهتاب روشن بخش شبهای من است …

قلبم او را دوست میدارد و من  هم تسلیم احساست پاک قلبم میباشم…

یکی را دوست میدارم ، همان فرشته ای که در نیمه شب عشق به خوابم آمد و مرا با

خود به دشت دوستی ها  برد…او همان فرشته ای است که با بالین سفیدش
 
مرا به اوج آسمان آبی برد و مرا با دنیای دوستی و محبت آشنا کرد…

یکی را دوست میدارم ، همان کسی که هر شب برایم قصه لیلی و مجنون در گوشم

زمزمه میکرد و مرا به خواب عاشقی می برد …

یکی را دوست میدارم ، همان کسی که مرا آرام کرد و معنی دوستی را به من

آموخت…اینک که من با او هستم معنی واقعی دوست داشتن را فهمیدم …

او مثل ابر بهار زود گذر نیست ، او برایم مانند یک آسمان است که همیشه بالای سرم

می باشد…آسمانی که زمانی ابری می شود چشمهای من هم از دلگیری او بارانی می شود…

آری ، تو برایم مانند همان آسمانی…یکی را دوست میدارم ،
 
او دیگر یکی نیست او برایم یک دنیا عشق است…پس بمان ای کسی که تو را دوست میدارم ،

بمان و تسلیم  احساسات  پاک من باش…می خواهم با تو تا آخرین نفس بمانم....

می مانم تا زمانی که خون عشق در رگهای من جاری است .....

ای خورشید آسمان روزهای من ، ای مهتاب روشن بخش شبهای من ، ای ستاره

درخشان آسمان تیره و تار من ، ای آسمان زندگی من  و در پایان ای همدم زندگی من

،با من باش چون که تو را دوست میدارم ، آری ، تو را دوست میدارم… فقط تو را…!

وآنگاه آفتابگرداني از گوشه اي طلوع كرد و به ميان كارهاي ما سرك كشيد. وما هيچ ندانستيم آمدنش از كدامين سو بود. مي ديديمش كه هر روز سحر گاهان يك جا مي نشيند،و بالا آمدن خورشيد را نظاره مي كند، و تا شامگاهان،همچنان روي بر او نگاه مي دارد.آنگاه تازه دانستيم كه چرا به او مي گويند آفتابگردان!

و از آنجايي كه خورشيد در اسطوره ها نماد حقيقت بود ، آفتابگردان را نكو داشتيم ،و خواستيم تا با ما بماند و نشان ما باشد،نه به آن نشان كه خود را حقيقت بپنداريم ، و نه حتي به آن توهم كه روي خود را به سوي حقيقت بدانيم بلكه تنها به نشان آرزويي كه در سوداي قلبمان روييدن گرفته بود، كه:اي كاش مي توانستيم آن گونه باشيم

                             و اگر غير از اين بود ، او هرگز نمي پذيرفت!

«.... و بعد از رفتنت....»

شبی از پشت يک تنهايی نمناک و بارانی ترا با لهجه گلهای نيلوفر صدا کردم.

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم.

پس از يک جست و جوی نقره‌ای در کوچه‌های آبی احساس

تو را از بين گلهايی که در تنهايی‌ام روييد با حسرت جدا کردم.

و تو در پاسخ آبی‌ترين موج تمنای دلم گفتی:

دلم حيران چشمانی است « رويايي»

و من تنها برای داشتن آن چشم

تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها کردم.

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشيد وا کردم.

نمی‌دانم چرا رفتی؟!

نمی‌دانم چرا! شايد خطا کردم.

و تو بی‌ آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی‌دانم کجا ،تا کی، برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می‌باريد.

و بعد از رفتنت يک قلب دريايی ترک برداشت.

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی‌خاکستری گم شد.

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می‌داشت

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد.

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم جنس باران بود.

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی‌ام از دست خواهد رفت.

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار خواهم مرد.

و بعد از رفتنت درياچه بغضی کرد.

کسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد.

و من با آن که می‌دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته‌ی چشمان زيبای توام.

برگرد!

ببين که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد.

و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:

تو هم در پاسخ اين بی‌وفايی

بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم!

و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

و من در اوج پاييزی ترين ويرانی يک دل

ميان غصه‌ای از جنس بغض کوچک يک ابر

نمی‌دانم چرا؟ شايد به ياد روياهای آبی‌مان باز

« برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم »

خداوندا دلي دريا به من ده

در او عشقي نهنگ آسا به من ده

حريفان را بس آمد قطره اي چند

بگردان جام و آن دريا به من ده

گدايان همت شاهانه دارند

تو آن بي زيور زيبا به من ده

غم دنيا چه سنجد با دل من

از آن غم هاي بي دنيا به من ده

چه دلتنگ اند اين آيينه رويان

دلي در سينه بي سيما به من ده

به جان سايه و ديدار خورشيد

كه صبري در شب يلدا به من ده...

----

اينجا براي از تو نوشتن هوا كم است
  دنيا براي از تو نوشتن مرا كم است
اكسير من نه اينكه مرا شعر تازه نيست
من از تو مي نويسم و اين كيميا كم است
سرشارم از خیال ولی کفاف نیست
در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است
تا این غزل شبیه غزلهای من شود
چیزی شبیه عطر حضور شما کم است
گاهی تو را کنار خود احساس میکنم
اما چقدر دلخوشی خوابها کم است
خون هر آن غزل که نگفتم به پای توست
آیا هنوز آمدنت را بها کم است؟

  از خانه بيرون مي زنم اما كجا امشب
 شايد تو مي خواهي مرا در كوچه ها امشب
 پشت ستون سايه ها روي درخت شب
 مي جويم اما نسيتي در هيچ جا امشب
 مي دانم آري نيستي اما نمي دانم
 بيهوده مي گردم بدنبالت ، چرا امشب ؟
 هر شب تو را بي جستجو مي يافتم اما
 نگذاشت بي خوابي بدست آرم تو را امشب
 ها ... سايه اي ديدم شبيهت نيست اما حيف
 اي كاش مي ديدم به چشمانم خطا امشب
 هر شب صداي پاي تو مي آمد از هر چيز
 حتي ز برگي هم نمي آيد صدا امشب
 امشب ز پشت ابرها بيرون نيامد ماه
 بشكن قرق را ماه من بيرون بيا امشب   
 گشتم تمام كوچه ها را ، يك نفس هم نيست
 شايد كه بخشيدند دنيا را به ما امشب
 طاقت نمي آرم ، تو كه مي داني از ديشب
 بايد چه رنجي برده باشم ، بي تو ، تا امشب
 اي ماجراي شعر و شبهاي جنون من
 آخر چگونه سركنم بي ماجرا امشب

 ...اکنون و اینجا بی تووبی ما دلم برای عشق گرفته است
 دلم برای از تو نوشتن تنگ است
 وقتی که منبر خون از تو سرودن را تکفیر می کند
 تکرارشبنم و ابریشم ِ زلال نام ِ توبرمن فریضه ای است
 دلم برای عشق گرفته است ، دلتنگی ِ عزیز
 بریده باد زبانم اگر که از تو نگوید ، بریده باد
 زلال بانو دلم برای سادگی ات شورمی زند
 اگرچه به گاه نبرددرمیدان ازرفاقت ابریشم وتونوشتن جرم است
 اما گناهی چندان بزرگ را سینه گشاده ام،
 زلال بانو آمدنت را دل دل می زنم در ایوان زخم و حادثه
 دوباره دلم گرفته است از تو گفتن را
 دلم برای عشق گرفته است
 برای تو ای دلتنگی عزیز...
                                                                       

 لحظه ديدار نزديك است .
باز من ديوانه ام، مستم .
باز مي لرزد، دلم، دستم .
باز گويي در جهان ديگري هستم .
هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !
هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!
آبرويم را نريزي، دل !
- اي نخورده مست -
لحظه ديدار نزديك است .

   خودت نيستی خيالت پيش رومه                دوبـــــــاره ديـــدن تـــــو آرزومــــــه

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

می کَنم الفبا را، روی لوحه ی سنگی

واو  مثل ویرانی، دال مثل دلتنگی

بعد از این اگر باشم در نبود خواهم بود

مثل تاب بیتابی مثل رنگ بیرنگی

از شبت نخواهد کاست، تندری که می غرّد

سر بدزد هان! هشدار! تیغ می کشد زنگی

امن و عیش لرزانم نذر سنگ و پرتابی ست

مثل شمع قربانی در حفاظ مردنگی

هر چه تیز تک باشی، از عریضه ی نطعت

دورتر نخواهی رفت مثل اسب شطرنگی

قافله است و توفان ها خسته در بیابان ها

در شبی که خاموش است کوکب شباهنگی

در مداری از باطل، بی وصول و بی حاصل

گرد خویش می چرخند راه های فرسنگی

مثل غول زندانی تا رها شویم از خُم

کی شکسته خواهد شد این طلسم نیرنگی؟

صبح را کجا کشتند کاین پرنده باز امروز

چون غُراب می خواند با گلوی تورنگی

لاشه های خون آلود روی دار می پوسند

وعده ی صعودی نیست با مسیح آونگی

به آواز امواج گوش کن

و با شنهای ساحل برقص

از دور برای صخره ها دستی تکان بده؛

  دریا را ببوس

                       و

                               برای همیشه برو!

اینجا نوشته است:

 از همان راهی که آمده ای

                                        باید برگردی!

ودر این راه،

            رود؛   

                         تو را به نرفتن فرا می خواند !  

                                                                   و تو باید بروی!

و هزار آبشار کوچک وبزرگ؛

                                     هزار صیاد؛

                                                         هزار ...

رسیدنت را مانع می شوند ،

                                     و تو باید برسی !

تا در بالا دست رود،

                             دوباره،

                                             به دنیا بیایی !

                                             *** 

  حالا دیگر صبح شده است ؛

چشمانت را باز کن؛

                               سلام !

ریزش قطرات باران دوسه شب پیش ، خیلی تماشایی بود. قطرات باران همچون قطرات اشکی بود که از چشم آسمان به گونه ی زمین فرو می چکید....

اون شب ، شب تنهائیم ، بارونی بود... شبی که از آسمان ، به برکت میلاد مقدسش ، زمین پاک و تر می شد

کاش باران واسطه ای می شد میان ما و آسمان

کاش باران ، آن هنگام که قصد سفر می کرد ، چیزی به ارمغان می آورد

کاش بجای بارش در زمین ، بر دلهای خسته و غمگین می بارید

کاش دوباره ببارد.... كاش ببارد شور را ..... مستی را.....

كاش ببارد عشق را ... ببارد نور را .... و ...

کاش ببارد..........

امشب از عالم عشق باز مهمان دارم

در دل تيره شب

چون هوا بارانيست

و همه بی خبرند

قایقی خواهم ساخت

 من که چون شمعی به شام تار تو افروختم
 هرچه کردی با دلم از شکوه لب را دوختم
 روز و شب بوده دعای من سلامت بودنت
 پس چرا آتش شدی از شعله هایت سوختم؟

 حالا که گذشته از من تو باید صاف بمونی
 مثه آینه شمعدونای نقره شفاف بمونی
 یه سبد دعا و خوشبختی یه فردا مال تو
 دست من بود که می گفتم همه دنیا مال تو
 برو زندگی رو با مهربونی رنگ بزن
 همه رو با هر چی دوست داری هماهنگ بزن
 دوری مونو میذاریم به حساب سرنوشت
 اونقدر خوبی که آخر می دونم میری بهشت 

مي خواستم براي از دست دادنت گريه كنم ديديم تمام اشكهايم را براي بدست   اوردنت ريختم.

عشق يعني دائما غرق بلا              عشق يعني در بلا هم مبتلا

گر فاش شود عیوب پنهانی ما

وای به خجلت و پریای شانی ما

آواز عشق

اي نغمه گر عشق بردي تو ز هوشم .... آواز تو گرديد آويزه ي گوشم

نی بین که چون به درد فغانی همی کند             هر دم زعشق ناله بسانی همی کند

او را همی زنند به صد دست در جهان              و زیر لب دعای جهانی همی کند     

سربسته سر سینه عشق بی نوا                     ازنی شنو که راست بیانی همی کند   

بادیش در سرست و هوایی همی پزد              دستیش بر دلست و فغانی همی کند

راهی همی زند دل عشاق را وزان            بر چهره شان ز اشک نشانی همی کند

آن بی زبان پر دهن ساده بین که چون                هردم حکایتی به زبانی همی کند

صدايم كن تا امان يابد عابري خسته در شب باران

 صدايم كن تا ببالم من در سحرگاهان با سپيداران

از آنسوي خورشيد از آن سمت دريا

صدايم كن صدايم كن صدايم كن 

تو لبخند صبحي پس از شام يلدا از اين تيرگي ها رهايم كن

 سكوت سرخ شقايقها را تو مي داني

 غم پنهان نگاه ما را در اين حيراني تو مي دانی

 از آنسوي خورشيد از آن سمت دريا صدايم كن صدايم كن

تو لبخند صبحي پس از شام يلدا از اين تيرگي ها رهايم كن

صداي باران نواي باران به لحن تو نمي ماند

 سكوت شب را ز كوه صحرا نواي گرم تو مي راند

در ابهام جنگل كسي راز گل را به غير از تو نمي داند

 بخوان از بهاران كه با ساز باران كسي چون تو نمي خواند

امشب دوباره عطر تو را بو كردم

خاطراتت دوباه زنده شد

و به يادت اشك ريختم

چقدر جايت كنارم خالي شد

و من

در حسرت نگاه معصومانه ات ماندم

روزها می گذرد ...ثانیه ها تنهایم..

و در این لحظه و این حادثه ها تنهایم...

صاعقه می شکند قامت تنهای مرا

و در این معبد سنگی به خدا تنهایم...

سیل بارانی غم چشم مرا خواهد شست

چه کنم با همه خاطره ها ...تنهایم...

و تو در بی خبری های دلت خواهی رفت

پشت درد همه فاصله ها تنهایم...

و تو امشب به نبودن چه شباهت داری

و من امشب ته این قافیه ها تنهایم