خانه دوست كجاست در فلق بود كه پرسيد سوار آسمان مكثي كرد

رهگذر  شانه ي نوري كه به لب داشت به تاريكي شنها بخشيد

و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت

                                                     نرسيده به درخت

كوچه باغي است كه از خواب خدا سبز تر است

 و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است

مي روي تا ته آن كوچه كه پشت بلوغ سر به در مي آورد

و به سمت گل تنهاي مي پيچي

                                          دو قدم مانده به گل

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي ماني

و تراشي شفاف فرا مي گيرد

در صميميت سيال فضا خش خشي مي شنوي

كودكي مي بيني رفته از كاج بلندي بالا جود بردارد از لانه نور

و از او مي پر سي خا نه دوست كجاست...

دریا را دوست دارم، چون تو را یادم میاره!

ساحل را دوست دارم، چون عطر خوشت رو برام میاره!

آسمون را دوست دارم، چون خبر از تو میاره!

ستاره ها را دوست دارم، چون با شمارششون، خواب تو را می بینم!

مهتاب را دوست دارم، چون تو را دوست دارم!

 سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

                                 ولی دل به پاییز نسپرده ایم

 چو گلدان خالی لب پنجره

                                 پر از خاطرات ترک خورده ایم

 اگر داغ دل بود ما دیده ایم

                                 اگر خون دل بود ما خورده ایم

 اگر دل دلیل است اورده ایم

                                 اگر داغ شرط است ما برده ایم

 اگر دشنه دشمن گردنیم!

                                 اگر خنجر دوستان گرده ایم؟!

 گواهی بخواهید اینک گواه

                                 همین زخم هایی که شمرده ایم

 دلی سربلند و سری به زیر

                                 از این دست عمری به سر برده ایم

مرا درد و مرا درمان حسين(ع) اســت	مـرا اول مـــــــرا پايان حسين(ع) است
دل هر کـس به ايماني سرشتـــــه	مرا هم دين و هم ايمان حسين(ع) است
همه عالم به اذن حق تعالــــــــــي	چو عبدي سر به فرمان حسين(ع) است
بهشت و جنت و فردوس اعــــــلاء	همه معلــــــــــول پيمان حسين(ع) است
براي هر دلي جانان و جانـــــــــــي	مرا هم جان و هم جانان حسين(ع) است
عقول جن و انس و هم ملائــــــک	به حقِ حق که حيران حسين(ع) است
چو خواهم روضه ي رضوان به فردا	که من را روضه ي رضوان حسين(ع) است
چرا عالم ز جانش نـــــــــــاله دارد	مگر  او هم پريشان حسين(ع) است
اگر خواهي ز حال عبد مســــــکين	خوشا حالش که مهمان حسين(ع) است

گـفـت اى گـروه هر كه ندارد هواى مـا		سر گيـرد و بـرون رود از كـربلاى مـا
ناداده تن به خـوارى و ناكرده تـرك سـر		نتوان نهـاد پاى به خـلـوت سـراى مـا
تا دست و رو نشست به خون مى نيافت كس		راه طـواف بـر حـرم كـبـريـاى مـا
هـمـراز بـزم مـا نـبود طـالبان جـاه		بـيـگانه بايد از دو جـهـان آشنـاى مـا
برگردد آن كـه بـاهوس كشور آمده است		سـر نـاورد به افـسر شاهـى گـداى ما
ما را هـواى سـلطنت ملك ديـگـر است		كاين عرصه نيست در خور فرّ هـمـاى ما
يـزدان ذوالجلال به خلوت سـراى قـدس		آراستـه است بـزم ضـيافت بـراى مـا

تمام خاک از عطر حضور دست تو پر بود

و من یکریز می گفتم تویی تنهاترین موعود

کجایی؟ ای فراتر از زمان، از باد، از توفان

کجایی؟ ای دلیل من، تمام پیکرم فرسود

در این پس کوچه ها در زیر توفانی که می تازد

به دنبال تو می گردند این پاهای خاک آلود

به دنبال تو می آیم ز زخم تشنه ترسی نیست

زمین پوچ است و خاکستر، به دنبال تو باید بود

خودم را با تمام دردها بر دوش می گیرم

چه باید کرد؟ با این روح خسته، قلب ناخشنود

تمام خاک را گشتم و گشتن غرق گفتن شد

ولی کس ـ هیچکس ـ بر من ـ من عاشق ـ دری نگشود

بگو با من در این ژرفا که پشت جاده توفان

صدا، آری صدای سیب سرخی هست تا موعود

الا   که  راز   خدایی خدا   کند   که   بیایی       

                                                 تو نور غیب نمای  خدا   کند  که بیایی
شب فراغ تو    جانا   خدا  کند  که   سراید     

                                                الا که   هستی مایی  خدا   کند که بیایی
چو از خدا ست وجودت ثبات دهر زجودت    

                                                 نه جایی و همه جایی  خدا کند که بیایی

منو ببخش اگه همش می سپرمت دست خدا

اگه جلو غریبه ها به جای تو می گم شما

منو ببخش ،من نمی خوام تو رو به ماه نشون بدم

نشونیتو نه به شب و نه به آسمون بدم

منو ببخش اگه تو رو می خوام فقط واسه خودم

ببخش منو اگه کمم ،اما زیادی عاشقم